اعمال و دعاى روز مباهله

روز بيست و چهارم بنا بر مشهور روزى است كه رسول خدا (صلّى الله عليه و آله) با مسیحیان نجران مباهله كرد و پيش از آن كه خواست مباهله كند، عبا بر دوش مبارك گرفت و حضرت اميرالمؤمنين و فاطمه و حسن و حسين (عليهم السلام) را داخل در زير عبا نمود و عرض کرد: پروردگارا هر پيغمبرى را اهل بيتى بوده است كه مخصوص ترين خلق بوده اند به او، خداوندا اينها اهل بيت منند پس از ايشان برطرف كن شك و گناه را و پاك كن ايشان را پاك كردنى. پس جبرئيل نازل شد و آيه تطهير را در شأن ايشان آورد. پس حضرت رسول (صلّى الله عليه و آله) آن چهار بزرگوار را براى مباهله بيرون برد.

چون نگاه مسیحیان بر ايشان افتاد و حقّانيّت آن حضرت و آثار نزول عذاب را مشاهده كردند، جرأت مباهله ننمودند واستدعاى مصالحه و قبول جزيه نمودند. در اين روز نيز حضرت اميرالمؤمنين (عليه السلام) در حال ركوع انگشترى خود را به سائل داد و آيه‌ی (اِنَّما وَلِيُّكُمُ اللّهُ) در شأنش نازل شد.

بالجمله اين روز، روز شريفى است و در آن چند عمل وارد است :
اوّل: غسل
دوّم: روزه
سوّم: دو ركعت نماز و آن مثل روز عيد غدير است در وقت و كيفيّت و ثواب، و آية الكرسى كه در نماز مباهله است تا (هُمْ فيها خالِدُونَ) است.
چهارم: خواندن دعاى مباهله كه شبيه به دعاى سحرهاى ماه رمضان است و شيخ و سيّد هر دو نقل كرده اند، لكن ما بين روايات آن دو بزرگوار اختلاف كثير است و من روايت شيخ را که در مصباح فرموده اختيار مى كنم.
پنجم: بخواند دعايى كه شيخ و سيّد روايت كرده اند؛ بعد از دو ركعت نماز و هفتاد مرتبه استغفار، و اوّل آن (اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ العالَمينَ) است و شايسته است در اين روز تصدّق بر فقراء به جهت تأسّى به مولاى هر مؤمن و مؤمنه امير المؤمنين (عليه السلام) و زيارت كردن آن حضرت و انسب خواندن زيارت جامعه است .

روز بيست و پنجم روز شريفى است و روزى است كه (هَل اَتى) در حقّ اهل بيت نازل شده به جهت آنكه سه روز روزه گرفتند و افطار خود را به مسكين و يتيم و اسير دادند و به آب افطار نمودند و شايسته است كه شيعيان اهل بيت (عليهم السلام) در اين ايّام خصوص، در شب بيست و پنجم تأسّى به موالى خود نمايند در تصدّق به مساكين و ايتام و سعى در اطعام ايشان، و اين روز را روزه بدارند و چون بعض علماء اين روز را روز مباهله مى دانند مناسب است زيارت جامعه و دعاء مباهله را نيز در اين روز بخوانند.

روز آخر ذى الحجه كه آخر سال عرب است سيّد در اقبال موافق يك روايت ذكر كرده كه دو ركعت نماز كند و در هر ركعت، حمد يك مرتبه و ده مرتبه (قُل هُواللّهُ اَحَدٌ) ده مرتبه آية الكرسى بخواند و بعد از نماز بگويد:

اَللّهُمَّ ما عَمِلْتُ فى
خدايا آنچه انجام دادم در
هذِهِ السَّنَةِ مِنْ عَمَلٍ نَهَيْتَنى عَنْهُ وَلَمْ تَرْضَهُ وَنَسيتُهُ وَلَمْ تَنْسَهُ
اين سال از اعمالى كه مرا از آن نهى فرمودى و راضى بدان نبودى و من آنرا فراموش كردم ولى تو فراموشش نكردى
وَدَعَوْتَنى اِلَى التَّوْبَةِ بَعْدَ اجْتِرائى عَلَيْكَ اَللّهُمَّ فَاِنّى اَسْتَغْفِرُكَ مِنْهُ
و مرا به بازگشت بسويت خواندى پس از دليرى كردنم بر تو خدايا من از آن اعمال آمرزش مى طلبم
فَاغْفِر لى وَما عَمِلْتُ مِنْ عَمَلٍ يُقَرِّبُنى اِلَيْكَ فَاقْبَلْهُ مِنّى وَلا تَقْطَعْ
پس بيامرز آنها را و هر عملى كه انجام دادم از اعمالى كه مرا به تو نزديك گرداند پس آنرا از من قبول كن و قطع مكن
رَجآئى مِنْكَ ياكَريمُ
اميدم را از خودت اى بزرگوار
پس چون گفت اين را شيطان گويد واى برمن هرچه من تَعَب كشيدم در حق او در اين سال، همه را خراب كرد به اين كلمات و شهادت دهد سال گذشته براى او كه سال خود را به خير ختم نمود.